Posts

Procesevaluatie

Het medium Blogger heeft ervoor gezorgd dat ik op een totaal andere manier heb moeten werken dan vorig jaar toen we een essay schreven. Ik heb meer geschreven, maar minder nagedacht. Een essay dwingt je tot diepgang. Dat komt omdat je werkt aan een groter geheel. Alles hoort samen en je probeert het hele werk min of meer op een lijn te krijgen. Bij een blog is dat veel minder. Je werkt steeds aan een kleiner geheel. Het gevaar is dat je posts te oppervlakkig worden dan of dat je geen linken meer ziet. Ik merk dat bij mezelf ook. Hoewel ik geprobeerd heb oppervlakkigheden te vermijden, ben ik er zeker van dat ik mijzelf over de blogposts heen en tussen de reacties door wel een aantal keer heb tegengesproken. De blog nodigt immers niet uit tot je eigen posts een tijd later nog eens opnieuw te lezen en te overdenken. Misschien is dat eigenlijk ook niet echt een ramp, bedenk ik mij nu. Nietzsche sprak zichzelf ook tegen. Hij schreef ook maar korte aforismen. Ik denk dat Nietzsche een g...
Een reactie posten
Meer lezen

Onze boot, onze ziel? – de verzamelwoede van het Westen

Afbeelding
Deze woensdag toen ik aan het scrollen was door Facebook, moest ik aan Lyotard denken. De reden was een artikel van de BBC (link onder blogpost) waarin stond dat er op de Biënnale van Venetië een scheepswrak getoond zou worden. Dat is het restant van een ramp in 2015 waarbij tussen de 700 en 1100 vluchtelingen om het leven kwamen.  
Een reactie posten
Meer lezen

Vacature: troonopvolger God

Afbeelding
“ Zij [de kunstenaars] zijn de verheerlijkers van de godsdienst en filosofische dwalingen van de mensheid, en dat zouden ze niet hebben kunnen zijn als ze niet in hun absolute waarheid hadden geloofd. Wordt het geloof in een dergelijke waarheid minder, verbleken de regenboogkleuren om de uiterste einden van het menselijk kennen en wanen: dan kan het kunstgenre nooit meer opbloeien dat, zoals de Divina commedia, de schilderijen van Raphaël , de fresco’s van Michelangelo, de Gothische kathedralen, niet alleen uitgaat van een kosmische maar ook van een metafysische betekenis van zijn objecten. Er zal een roerende sage ontstaan uit het gegeven dat er zulk een kunst, zulk een kunstenaarsgeloof bestaan heeft.”   Dit schreef Nietzsche in de 19de eeuw. En eigenlijk is het verbazingwekkend dat hij dit al in toen al voorspelde. De ‘roerende sage’ is immers een feit. De kerken lopen leeg en zij die nog wel geloven, zoeken hun godsbeeld in abstracte concepten als naaste...
Een reactie posten
Meer lezen

Reactie op Keijen

Voor Keijen heb ik al een hele tijd geleden de volgende tekst geschreven als reactie op zijn idee. Hoewel het een korte tekst is, en niet eens een met een filosofische vorm, wil ik hem toch ook graag nog even op mijn eigen blog delen. Ik vind immers geen betere woorden om de link tussen kunst en menselijke verbeelding weer te geven. Eigenlijk, in zijn meest pure, objectieve vorm, betekent kunst helemaal niets. Een steen waarin gekapt is, is niet meer dan een steen waarin gekapt is. Een wanhopige poging van stervelingen om zich tot de eeuwigheid te verheffen? Om hun sporen achter te laten? Net als katten die hun territorium beplassen om te zeggen: ‘Dit is van mij. Hier ben ik geweest. Hier ben ik koning geweest.’ Net zo bekladden wij de muren van openbare toiletten met onze namen. Hier ben ik koning geweest. Is het ook zo met kunst? Huizen er in musea slechts dode koningen? Puur objectief gezien is kunst niet nuttig. Kunst kan je niet eten. Puur objectief gezien is marmer is gemetam...
Een reactie posten
Meer lezen

Gespeeld of niet gespeeld, dat is de vraag

Afbeelding
In mijn vorige blogpost heb ik een onderscheid gemaakt tussen teksttheater en speltheater. Ook heb ik uitgelegd waarom ik zelf spelthater verkies. Nu is de vraag: is er nog een toekomst voor teksttheater? Wat moeten we daarmee aanvangen?  
3 reacties
Meer lezen

Waarom ik goed vind wat anderen slecht vinden

Het applaus is nog maar net gedoofd of ieder afzonderlijk lid van het publiek draait zich naar een ander met de vraag: “En? Wat vond t ge ervan?” Ik stel u voor: het esthetische smaakoordeel. In het beste geval overvalt deze vraag u, heeft u zich geen moment afgevraagd wat u dacht en of u überhaupt nog dacht (misschien bent u zelfs wel voor lange tijd vergeten ademen). Het hele stuk lang bent u zich niet bewust geweest van uzelf. Dit is echter het ideale scenario, dat dus, net als de meeste zaken met het etiket ideaal, zeer uitzonderlijk is. De laatste keer dat ik zo’n ervaring had, was in september bij de voorstelling Truth or dare , Britney or Goofy , Nacht und Nebel , Jesus Christ or Superstar van Lies Pauwels in Hetpaleis . Die voorstelling nam mijn geest zo volledig in dat ik pas de volgende dag kon zeggen wat ik ervan vond. Zo’n ervaring kan totaal verpletterend zijn. Dit is dan wat men een catharsis noemt.   Is dat dan het ultieme doel van theater, de catharsis?...
Een reactie posten
Meer lezen